Vandaag een spannende dag, we gaan zo naar Breda.
Alex wordt vanmiddag opgenomen in het ziekenhuis.
Hij wordt gecatheteriseert en eventueel gedotterd.
Hij zelf is bang dat hij geopereerd moet worden aan zijn hart.
5 jaar geleden heeft hij 5 omleidingen gehad, dus hij weet wat het is als hij weer onder het mes moet.
Dus ik hoop voor hem dat het niet nodig is, maar zijn toestand is nu ook niet echt lekker.
Maar we moeten maar positief blijven denken toch?
Als hij geopereerd moet worden kunnen we onze vakantie naar Australie wel vergeten.
Ik vind dat niet zo erg, want zijn gezondheid gaat voor alles.
Maar zijn dochter en kleinkinderen wonen daar, dus hij kijkt er altijd zo naar uit.
Dus maar een schietgebedje doen en misschien wordt dat wel verhoord.
Nou mensen…ik hou jullie op de hoogte.

Liefs, Nora

ik zat eens in een tunnel en zag geen licht
ik raakte in paniek want ik had geen zicht

waar is de zon gebleven
wat is er gebeurd met de regen

maar het bleef donker en grijs
dat bracht me totaal van de wijs

ik wilde terug, maar niet naar die plek,
ik wilde liever naar een eigen stek.

heel langzaam kroop ik naar het licht
dat licht dat gaf me weer uitzicht

Nu heb ik mijn eigen stek
de stek, waar ik nooit meer vertrek

deze plek is van mij,
hier ben ik veilig en vrij
Butterfly

emoties het wordt me allemaal teveel
de breuk krijg ik niet meer heel
woorden worden anders vertaald
oude wonden weer open gehaald

wanneer houdt dit nu eens op
waarom steeds mijn wereldje op zijn kop
mijn sterke ik heeft me in de steek gelaten
kan er zelfs niet meer over praten

daarom vertrouw ik het toe aan papier
zo heeft zij geen plezier,
dat ik nu ben gebroken
door al dat gemene stoken.

Een ding hoop ik wel,
nu ben je nog een stel,
maar eens meid komt de tijd
dan ben je alles kwijt

dan heb je al je kansen verspeeld
dan zijn mijn wonden geheeld
kijken wie er dan nog zoveel praatjes heeft
dan is het alleen maar smet wat aan je kleeft.
Butterfly

Zo het nieuwe jaar is weer ingeluid.
Over na de orde van de dag zullen we maar zeggen.
Ik ben blij dat die dagen weer voorbij zijn, al waren ze wel gezellig.
Alex is weer naar zijn eigen huis, dus heb weer even tijd voor mezelf.
Vandaag zou na 3 maanden mijn zoon langs komen met zijn vrouw.
Zij zijn uit elkaar geweest, maar hebben besloten het weer te proberen.
Ik heb hier mijn twijfels over, maar goed het is hun leven en ik respecteer dat.
Mijn zoon vroeg gisteren of het goed was, dat zij mee kwam.
Ik heb gelijk gezegd natuurlijk is dat goed, maar wil eerst een gesprek met haar hebben over wat er zich allemaal afgespeeld heeft.
Zij heeft me namelijk allerlei kunstjes geflikt, waar ik ontzettend boos om ben.
Zij heeft me wel aangesproken op MSN, maar vind dat geen medium om problemen uit te praten.
Dus ben benieuwd of ze vandaag komen om te praten.
Ze weten namelijk dat ik zeg wat ik denk en ik weet ook dat zij daar niet tegen kan.
Maar heb daar vaak rekening mee gehouden, maar mijn voornemen in het nieuwe jaar is om nu mijn gevoel bloot te geven.
Niks geen verstoppertje meer spelen, recht voor zijn raap zeggen wat je ervan denkt.
Ik weet ook dat ik dan dingen op het spel zet, maar kies nu voor mezelf en bij mij staat eerlijkheid hoog in het vaandel.

Krijg net een smsje dat ze waarschijnlijk morgen pas komen.
Zulke sms-jes krijg ik dus steeds, dat gaat nu al vanaf oktober.
Druk druk…kind ziek bla bla.
Ik kijk het nog tot morgen aan en dan ga ik haar bellen.
Als ze niet durft te komen, dan ga ik haar confronteren en dan kan ze er niet meer onderuit.
Hier word ik hyper nerveus van, vooral omdat ik totaal geen idee heb van het feit waarom ze niet meer komen.
Daar moet een reden voor zijn en die zullen ze mij vertellen ook.
Dan kan ik er wat mee…nu dus niet.
Ik weet dat ze het bodemloze-put syndroom heeft, heel vervelend voor haar, maar laat je daar dan aan helpen.

Even pas op de plaats voor een poosje.
Ik heb weer even teveel voor mijn kiezen gehad.
Voor een paar jaar terug kon ik de hele wereld nog aan, maar merk dat ik dat nu niet meer trek.
Mijn vriend tobt op het moment erg met zijn gezondheid, waardoor ik veel bij hem ben.
Mis dan mijn eigen huisje en mijn rust.
Ben graag bij hem, maar soms is de behoefte groot om me terug te trekken.
Dat kan ik alleen in mijn eigen huis, dat is mijn veilige plek.

Van mijn zoon kreeg ik te horen dat zijn vrouw hem in de steek heeft gelaten.
Dat heeft een enorme impact op me gehad, vooral om het feit dat ze ook haar dochtertje afstaat aan mijn zoon.
Voor hem heel fijn, want mijn zoon en zijn dochtertje hebben een band die je niet mag breken.
Het feit dat zij zo makkelijk afstand kan doen als moeder zijnde breek mijn hart.
Mijn zoon heeft zijn huis verlaten en woont nu tijdelijk bij mijn ex.
Daardoor heb ik weinig contact met hem, alleen via sms en telefoon.
Hij is erg druk met regelen etc, dus persoonlijk contact is moeilijk.
Het ergste is dat ik niet naar hem toe kan om hem te steunen.
Mijn ex durft geen confrontatie met me aan, dus daar ben ik niet welkom om mijn zoon te steunen.
Mijn schoondochter wil ik niet meer zien, want mezelf kennende zal dan de boel escaleren.
Dus moet maar afwachten hoe alles gaat verlopen.
Het enigste wat ik hoop is dat hij goede steun van zijn vader krijgt.
Maar die kan zijn eigen scheiding niet eens aan, strooit nog met modder, dus of hij de juiste persoon is?
Maar goed de tijd zal het leren.

Wat een fake, wat een gedoe,
ja, jij je weet dat ik jou bedoel.
Ik wind er geen doekjes om,
ja, hou jij je maar stom.

Eens komt er een tijd van spijt,
maar besef wel, dan ben je alles al kwijt.
Je masker heb je eindelijk af gedaan
familie en "vrienden" zie jij niet meer staan

Ik moet toegeven je spel heb je goed gespeeld,
nu heb je alles, maar niemand die het met je deelt.
Je bloed eigen kind laat je in de steek,
zelfs je liefde voor haar was fake.

Wel de makkelijkste weg om het af te staan,
zo kan jij tenminste weer je gang gaan.
Maar als je eindelijk vowassen wordt,
ligt jouw leven totaal aan gort.

Dit is niet meer goed te maken,
jij hebt alles laten verzaken.
Het gaat je verders goed,
maar hoop dat ik je nooit meer ontmoet.

Butterfly

Lieve Ellen

Je maakt nu een vreselijke tijd door,
je lichaam heeft je in zijn greep.
Maar lieve Ellen ga ervoor,
ik hoop dat jij je er doorheen sleep.

Bijt van je af en roep om hulp,
kom naar buiten en uit je schulp.
Je bent zoveel waard voor iedereen,
lief, behulpzaam en zo sereen.

Je bent aan het eind van je latijn,
maar meis wij  zullen er voor je zijn.
Ik begrijp je noodkreet, maar houd de moed erin,
hopelijk heeft het leven voor jou weer snel meer zin.
Liefs, Butterfly